¡Hola! Hoy, terminando de hacer la recopilación de medios que nos han publicado algo de nuestra acción contra RENFE, he encontrado una noticia muy curiosa. se trata de una información que salió en El País en diciembre y que cuenta... bueno, no os diré qué cuenta. solo os diré que a mi, al principio me ha parecido buena idea, muy ingeniosa e interesante y que da trabajo, pero luego... pensándolo más profundamente... no tengo claro si no es una forma más de hacer demasiadas diferencias en vez de integrar... No sé, ¿qué pensais? Os pego aquí el artículo. podeis imaginar como puede ser ir a tomar un café allí. ¡Interesante seguro! O podeis verlo aquí. Además de tomaros algo por allí podríais ver algún espectáculo tanto para niños como para mayores... pensándolo bien... quizás no es mala idea. No sé.
Inaugurado en Madrid el Café de los Signos, un local en el que los camareros son sordos
El País 21/12/2006
El Café de los Signos, próximo a la estación de Atocha (Santa María de la Cabeza, 75), no es un bar cualquiera. Sólo en París existe un restaurante de igual
nombre atendido en su totalidad por sordos.
Leticia Navas-Parejo, ex peluquera de 30 años y su compañera María del Mar Galán, ex limpiadora de 43, sordas las dos, afrontaban ayer con nerviosismo evidente
el reto de convertirse en camareras. Les preocupa llevar con garbo y sin accidentes la bandeja cargada, subir con ella las escaleras, pero aseguran que
entender bien las comandas no va a ser complejo. "Habrá dibujos en las cartas para los clientes que quieran aprender a decir 'gracias' en lengua de signos,
pero si no, pueden señalar los números como en los restaurantes chinos", explica Felipe Louro, el jefe (38 años), uruguayo de ascendencia gallega que ha
puesto en marcha la idea de su padre, Gabriel, ambos con experiencia en negocios similares.
En España hay un millón de personas con deficiencias auditivas de diversos grados, según datos del Instituto Nacional de Estadística, y nacen alrededor
de 200 niños cada año con sordera profunda.
El Café de los Signos se inauguró con música de María Bethania. Hay 13 sordos, aunque también dos oyentes que les apoyarán cuando se requiera. Aquí no se
llama a voces al camarero, basta con pulsar una lucecita que hay en cada mesa. La selección de personal se ha hecho con la ayuda de la Asociación Altatorre,
la Asociación de Sordos de Madrid (Asormadrid) y la Federación de Personas Sordas de la Comunidad de Madrid (FeSorCam). Beatriz Martín, técnico de formación
de la Federación asegura que aquí los oyentes experimentarán "que existe la comunicación más allá de las palabras y que un sordo puede trabajar en muchas
cosas porque no necesita un intérprete al lado las 24 horas".
miércoles, 31 de enero de 2007
martes, 30 de enero de 2007
y tú, pequeña gran superpotencia...
Tengo tantas cosas que contaros que no sé como hacerlo para no eternizarme y que no me dejeis de leer por pesada, porque, como todos ya sabeis, ¡no sé resumir! Quizás será bueno que me organice y vaya por partes…
Después de que el viernes me comiese una de esas increíbles pizzas de la fabulosa Eggi en buena compañía de algunos amiguillos, me acostaba pensando en todo lo que había que hacer el fin de semana.
EL sábado por la mañana el equipo prensa de la ACIC nos poníamos a trabajar para confirmar qué medios de comunicación vendrían a la protesta del domingo y puedo decir que fue un poco caótico al principio pero que se fue asentando y finalmente conseguimos el objetivo, ¡y con creces!
A las 14:10 llegaba Laura a Sants y tanto los autobuses como la RENFE se pusieron de acuerdo para crear una confabulación y para que óscar y yo llegásemos tarde a buscarla. Pero bueno, allí fuimos y de ahí al Glop, a comernos una buena carne a la brasa. Era la primera vez que Laura venía en plan amigos, sin médicos por en medio y sin padres… aúnque tengo que decir que la laura’s family es encantadora. Además, venía con su silla de ruedas de motor, hecho que le permitió vivir la experiencia de la accesibilidad de Barcelona, en comparación con Alicante.todos aprendimos algo más estos días, ella y nosotros, mientras algunos se sorprendían e indignaban al saber que en Alicante no hay ni un solo taxi adaptado, ni tampoco autobuses.
Ella escribirá un artículo sobre este “fin de semana rodado” (así lo titulamos en una terracita de la Vila Olímpica) y yo la invito a que nos lo pegue en la sección de comentarios para que entendais mejor lo que os estoy contando.
Lo que sí os puedo contar bien es el domingo por la mañana, que realmente, fue también un triumfo. Prensa, tele, radio, la diputada Carme García de IC-V y, lo más importante, ¡50 personas protestando! Es genial. No sé si alguna vez se había conseguido tanta gente en una movida de la ACIC, pero al menos yo no lo había visto aún y me emocionó. ¡La gente aún cree en las movilizaciones! Seguramente hay quien no… quien dormía tranquilamente o quien simplemente cree que no sirve de nada. Bueno, es una opinión que no comparto, pero cada uno es libre… es por eso, que la semana pasada, cuando hice mi primer artículo de opinión para el Cerdanyola al Dia quise que la temática fuese justamente esa: que todo el mundo opina y se queja pero pocos hacen y luego buscan a la entidad de turno para que le solucione los problemas cuando los tiene. Pero bueno, eso ya es otro debate. Yo para ilustrar ese artículo utilicé una frase de saramago que a la vez usa ismael Serrano en una de sus canciones, que no es más que la reafirmación de esta idea de que cada uno somos una “pequeña gran superpotencia”
Quiero agradecer desde aquí a todos los que vinisteis, en especial a los que ni os iba ni os venía que las máquinas estén o no adaptadas. ¡Soys los mejores! ¡Y además madrugasteis porque nosotros decidimos cambiar la hora de la protesta para no solaparnos con los compañeros de la Coordinadora por el proceso de paz que también organizaban una concentración y a la que fuimos después! Muy emotiva… por cierto, y si no, juzgadlo vosotros mismos viendo este video resumen en el que vereis incluso como Raimon interpretó “Tots els colors del verd”.
Ayer, para rematar mi euforia despue´s de ver toda la repercusión en prensa que habíamos tenido, resulta que me enteré que hemos conseguido, por fin, después de batallar mucho, que el Instituto de Personas con discapacidad de Barcelona (IMD) pida que se impriman guías de buses en Braille, ¡y ya están listas! Increíble. No sé cuanto se ha tardado… yo cuando entré en ACIC ya se estaban pidiendo… pero ¡existen y son palpables ya! Eso es lo que consigue la reivindicación y la perseverancia. ¡Que somos muy cabezones!
Si los de RENFE tardaron 5 años en tapar los huecos de las escaleras de Sants para que no nos matásemos y tubimos que hacer una acción de protesta tipo como la del domingo para conseguirlo, quiere decir que sirve de algo… ¡aúnque tarden!
Pero no todo fueron fantásticas noticias ayer. Me cabreé muchísimo porque vi que resulta que a nuestros amiguillos de RENFE ahora para dar publicidad al Albia les ha dado por patrocinar programas en hora de máxima audiencia (Camera café por ejemplo o el cine…). ¡Para eso sí hay pasta pero para mantener puestos de trabajo de taquilleros y para poner software parlante no! ¿no es indignante?
Venga, os dejo ya que os he dado demasiado la paliza hoy... y eso que quería resumir... Os pego aquí una canción que hace mucho pero que mucho tiempo que no escucho. Seguro que os sonará y os hará gracia volverla a escuchar y a ver el videoclip. Un abrazo y ¡hasta el próximo cafelito reivindicativo! O no...
Artista: Celtas Cortos
Album: Tranquilo Majete
Canción: Tranquilo majete
Si en la tierra de los croatas
a hostia limpia está el mogollón
Si en Somalia mueren como ratas
como ves en televisión
Si en España el aumento del paro
ya va por el tercer millón
y si el campo se va a la mierda
y el poder huele a corrupción
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón
tranquilo majete en tu sillón
Si hoy el SIDA es un primo-hermano
que hace muy lujoso el amor
si la mili acaba con todos
y es delito LA INSUMISIÓN !!
Si en Latinoamérica matan
a los indios sin compasión
si Amazonas estira la pata
y si aumenta la polución
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón,
tranquilo majete en tu sillón
Si estudiar vale para poco
al buscar tu colocación
si los bares los cierran pronto
porque hay que ser euroP2
Si para alquilar una casa
tienes que empeñar un riñón
si no hay parques ni carril bici
y solo hay contaminación
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón,
tranquilo majete en tu sillón
Después de que el viernes me comiese una de esas increíbles pizzas de la fabulosa Eggi en buena compañía de algunos amiguillos, me acostaba pensando en todo lo que había que hacer el fin de semana.
EL sábado por la mañana el equipo prensa de la ACIC nos poníamos a trabajar para confirmar qué medios de comunicación vendrían a la protesta del domingo y puedo decir que fue un poco caótico al principio pero que se fue asentando y finalmente conseguimos el objetivo, ¡y con creces!
A las 14:10 llegaba Laura a Sants y tanto los autobuses como la RENFE se pusieron de acuerdo para crear una confabulación y para que óscar y yo llegásemos tarde a buscarla. Pero bueno, allí fuimos y de ahí al Glop, a comernos una buena carne a la brasa. Era la primera vez que Laura venía en plan amigos, sin médicos por en medio y sin padres… aúnque tengo que decir que la laura’s family es encantadora. Además, venía con su silla de ruedas de motor, hecho que le permitió vivir la experiencia de la accesibilidad de Barcelona, en comparación con Alicante.todos aprendimos algo más estos días, ella y nosotros, mientras algunos se sorprendían e indignaban al saber que en Alicante no hay ni un solo taxi adaptado, ni tampoco autobuses.
Ella escribirá un artículo sobre este “fin de semana rodado” (así lo titulamos en una terracita de la Vila Olímpica) y yo la invito a que nos lo pegue en la sección de comentarios para que entendais mejor lo que os estoy contando.
Lo que sí os puedo contar bien es el domingo por la mañana, que realmente, fue también un triumfo. Prensa, tele, radio, la diputada Carme García de IC-V y, lo más importante, ¡50 personas protestando! Es genial. No sé si alguna vez se había conseguido tanta gente en una movida de la ACIC, pero al menos yo no lo había visto aún y me emocionó. ¡La gente aún cree en las movilizaciones! Seguramente hay quien no… quien dormía tranquilamente o quien simplemente cree que no sirve de nada. Bueno, es una opinión que no comparto, pero cada uno es libre… es por eso, que la semana pasada, cuando hice mi primer artículo de opinión para el Cerdanyola al Dia quise que la temática fuese justamente esa: que todo el mundo opina y se queja pero pocos hacen y luego buscan a la entidad de turno para que le solucione los problemas cuando los tiene. Pero bueno, eso ya es otro debate. Yo para ilustrar ese artículo utilicé una frase de saramago que a la vez usa ismael Serrano en una de sus canciones, que no es más que la reafirmación de esta idea de que cada uno somos una “pequeña gran superpotencia”
Quiero agradecer desde aquí a todos los que vinisteis, en especial a los que ni os iba ni os venía que las máquinas estén o no adaptadas. ¡Soys los mejores! ¡Y además madrugasteis porque nosotros decidimos cambiar la hora de la protesta para no solaparnos con los compañeros de la Coordinadora por el proceso de paz que también organizaban una concentración y a la que fuimos después! Muy emotiva… por cierto, y si no, juzgadlo vosotros mismos viendo este video resumen en el que vereis incluso como Raimon interpretó “Tots els colors del verd”.
Ayer, para rematar mi euforia despue´s de ver toda la repercusión en prensa que habíamos tenido, resulta que me enteré que hemos conseguido, por fin, después de batallar mucho, que el Instituto de Personas con discapacidad de Barcelona (IMD) pida que se impriman guías de buses en Braille, ¡y ya están listas! Increíble. No sé cuanto se ha tardado… yo cuando entré en ACIC ya se estaban pidiendo… pero ¡existen y son palpables ya! Eso es lo que consigue la reivindicación y la perseverancia. ¡Que somos muy cabezones!
Si los de RENFE tardaron 5 años en tapar los huecos de las escaleras de Sants para que no nos matásemos y tubimos que hacer una acción de protesta tipo como la del domingo para conseguirlo, quiere decir que sirve de algo… ¡aúnque tarden!
Pero no todo fueron fantásticas noticias ayer. Me cabreé muchísimo porque vi que resulta que a nuestros amiguillos de RENFE ahora para dar publicidad al Albia les ha dado por patrocinar programas en hora de máxima audiencia (Camera café por ejemplo o el cine…). ¡Para eso sí hay pasta pero para mantener puestos de trabajo de taquilleros y para poner software parlante no! ¿no es indignante?
Venga, os dejo ya que os he dado demasiado la paliza hoy... y eso que quería resumir... Os pego aquí una canción que hace mucho pero que mucho tiempo que no escucho. Seguro que os sonará y os hará gracia volverla a escuchar y a ver el videoclip. Un abrazo y ¡hasta el próximo cafelito reivindicativo! O no...
Artista: Celtas Cortos
Album: Tranquilo Majete
Canción: Tranquilo majete
Si en la tierra de los croatas
a hostia limpia está el mogollón
Si en Somalia mueren como ratas
como ves en televisión
Si en España el aumento del paro
ya va por el tercer millón
y si el campo se va a la mierda
y el poder huele a corrupción
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón
tranquilo majete en tu sillón
Si hoy el SIDA es un primo-hermano
que hace muy lujoso el amor
si la mili acaba con todos
y es delito LA INSUMISIÓN !!
Si en Latinoamérica matan
a los indios sin compasión
si Amazonas estira la pata
y si aumenta la polución
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón,
tranquilo majete en tu sillón
Si estudiar vale para poco
al buscar tu colocación
si los bares los cierran pronto
porque hay que ser euroP2
Si para alquilar una casa
tienes que empeñar un riñón
si no hay parques ni carril bici
y solo hay contaminación
Tranquilo! no te pongas nervioso, tranquilo
tranquilo majete en tu sillón,
tranquilo majete en tu sillón
viernes, 26 de enero de 2007
Y cuando te llamo para quedar y tomar café...
Es curioso esto de las músicas de espera que la gente se pone en los móviles. Dicen mucho de la persona, de sus gustos, claro, pero también a veces de su forma de ver las cosas y de su estado de ánimo en esa etapa. También puede ser que sea una canción especial para el que recibe la llamada, pero, no deja de ser curioso que lo que hace es compartirla con los demás sin poderla escucharél mismo. Además, han creado una especie de seguridad para el que llama, por ejemplo, cuando alguien llama a Oscarito y suena su canción de miranda Warning, sabe perfectamente que lo está llamando a él, aúnque lo haya hecho de memoria. ¡no se ha podido equivocar! Ya identificamos a öscar con esa musiquilla... ¡hace mucho tiempo que la tiene!
A jose le dio por ponerse la versión de verano azul pero en rockerillo... que en verano tenía su gracia... pero le sugerimos que no era serio para atender a según qué llamadas... jajajaja y además, ¡el verano pasa! Por cierto, ¿quereis saber qué ha sido de los niños de la serie? ¡Clicad aquí y lo descubrireis!.
Narnya tiene Revolución de aMaral. ¡Qué fantástica! Se nota que es una persona con ideas propias, no solo por la canción sino porque realmente lo es, ¿no creeis? Me he permitido que el link que os lleva a esta canción sea algo distinto, es decir, no encontrareis la versión que siempre habeis escuchado en el cd, el videoclip o ¡en el móvil de narnya! Es una sorpresa acústica para los que, como a mi, os fascina este duo.
A fredie... ¿qué os voy a decir? Pués que si le llamais oireis a shakira, ¡como no!
Ana ahora no recuerdo qué tiene... creo que a Marilyn Manson, ¿puede ser? Bueno, pero si no es así seguramente es algo con mucha potencia... Heavy o rock. Sí, creo que es la versión de Sweet dreams.
Y luego... pués están los que no tienen nada (porque seguramente creen que es inútil pagar un servicio para eso... y no lo critico...), ¿qué pensais?
Yo ahora mismo tengo la fantástica canción de Fito y fitipaldis Por la boca vive el pez. Os la regalo, aúnque, si quereis, llamadme y ¡la escuchareis también y hablaremos un rato o quedaremos para tomar un café! Espero que os transmita el mismo buen rollo que a mi. SI quereis, os puedo hacer como a mi madre, que como le gusta ¡tardo en cojerle el teléfono para que la escuche un poquito más!
Hoy me ha dado por analizar esto, que me ha hecho siempre mucha gracia, bueno, o al menos desde que existe este tipo de servicio, pero otro día, si me lo permitiis y no os aburre el tema, podemos hablar de las melodías. ¡Ahí también hay tema para rato!
De momento, para llenar algo más este post con frases con algo más de sentido... jeejje, os pego mi canción del mòvil, que no solo es eso, sino que es una gran canción de fito, como muchas de él.
Tema: por la boca vive el pez
Artista: fito y los fitipaldis
Algo lo que me invade,
todo viene de dentro
Nunca lo que me sacie,
siempre quiero, lobo hambriento.
Todo me queda grande
para no estar contigo.
Sabes, quisiera darte
siempre un poco más de lo que te pido.
Sabes que soñaré,
si no estás que me despierto contigo.
Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.
Tu eres aire, yo papel,
donde vayas yo me iré,
si me quedo a oscuras
luz de la locura ven y alumbrame.
Alguien dijo alguna vez
por la boca vive el pez
y yo lo estoy diciendo,
te lo estoy diciendo otra vez.
Dime porque preguntas
cuanto te he echao de menos,
si en cada canción que escribo corazón
eres tú el acento.
No quiero estrella errante,
no quiero ver la aurora
quiero mirar tus ojos del color de la cocacola
Sabes que soñaré,
si no estas que me despierto contigo.
Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.
No estas conmigo siempre que te canto,
yo hago canciones para estar contigo,
porque escribo igual que sangro,
porque sangro todo lo que escribo.
me he dado cuenta cada vez que canto
que si no canto no se lo que digo.
La pena está bailando con el llanto
y cuando quiera bailará conmigo.
La vida apenas solo dura un rato
y es lo que tengo para estar contigo
para decirte lo que nunca canto,
Un abrazo y hasta elpróximo café.
A jose le dio por ponerse la versión de verano azul pero en rockerillo... que en verano tenía su gracia... pero le sugerimos que no era serio para atender a según qué llamadas... jajajaja y además, ¡el verano pasa! Por cierto, ¿quereis saber qué ha sido de los niños de la serie? ¡Clicad aquí y lo descubrireis!.
Narnya tiene Revolución de aMaral. ¡Qué fantástica! Se nota que es una persona con ideas propias, no solo por la canción sino porque realmente lo es, ¿no creeis? Me he permitido que el link que os lleva a esta canción sea algo distinto, es decir, no encontrareis la versión que siempre habeis escuchado en el cd, el videoclip o ¡en el móvil de narnya! Es una sorpresa acústica para los que, como a mi, os fascina este duo.
A fredie... ¿qué os voy a decir? Pués que si le llamais oireis a shakira, ¡como no!
Ana ahora no recuerdo qué tiene... creo que a Marilyn Manson, ¿puede ser? Bueno, pero si no es así seguramente es algo con mucha potencia... Heavy o rock. Sí, creo que es la versión de Sweet dreams.
Y luego... pués están los que no tienen nada (porque seguramente creen que es inútil pagar un servicio para eso... y no lo critico...), ¿qué pensais?
Yo ahora mismo tengo la fantástica canción de Fito y fitipaldis Por la boca vive el pez. Os la regalo, aúnque, si quereis, llamadme y ¡la escuchareis también y hablaremos un rato o quedaremos para tomar un café! Espero que os transmita el mismo buen rollo que a mi. SI quereis, os puedo hacer como a mi madre, que como le gusta ¡tardo en cojerle el teléfono para que la escuche un poquito más!
Hoy me ha dado por analizar esto, que me ha hecho siempre mucha gracia, bueno, o al menos desde que existe este tipo de servicio, pero otro día, si me lo permitiis y no os aburre el tema, podemos hablar de las melodías. ¡Ahí también hay tema para rato!
De momento, para llenar algo más este post con frases con algo más de sentido... jeejje, os pego mi canción del mòvil, que no solo es eso, sino que es una gran canción de fito, como muchas de él.
Tema: por la boca vive el pez
Artista: fito y los fitipaldis
Algo lo que me invade,
todo viene de dentro
Nunca lo que me sacie,
siempre quiero, lobo hambriento.
Todo me queda grande
para no estar contigo.
Sabes, quisiera darte
siempre un poco más de lo que te pido.
Sabes que soñaré,
si no estás que me despierto contigo.
Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.
Tu eres aire, yo papel,
donde vayas yo me iré,
si me quedo a oscuras
luz de la locura ven y alumbrame.
Alguien dijo alguna vez
por la boca vive el pez
y yo lo estoy diciendo,
te lo estoy diciendo otra vez.
Dime porque preguntas
cuanto te he echao de menos,
si en cada canción que escribo corazón
eres tú el acento.
No quiero estrella errante,
no quiero ver la aurora
quiero mirar tus ojos del color de la cocacola
Sabes que soñaré,
si no estas que me despierto contigo.
Sabes que quiero más,
no se vivir solo con 5 sentidos.
Este mar cada vez guarda mas barcos hundidos.
No estas conmigo siempre que te canto,
yo hago canciones para estar contigo,
porque escribo igual que sangro,
porque sangro todo lo que escribo.
me he dado cuenta cada vez que canto
que si no canto no se lo que digo.
La pena está bailando con el llanto
y cuando quiera bailará conmigo.
La vida apenas solo dura un rato
y es lo que tengo para estar contigo
para decirte lo que nunca canto,
Un abrazo y hasta elpróximo café.
There is a train?
Por fiiin esviernes, ¡otra vez! En el blog parece que sea cortita la semana, ¿verdad? Se lee todo rapidísimo pero... en realidad ha pasado una semana, como la anterior. El fin de semana que se avecina también es muy pero que muy prometedor esta vez: ¡viene Laura de Alicante y tenemos protesta contra RENFE el próximo domingo! Se ve que esto de la lucha nos persigue a las dos, ¡y eso que no ha sido hecho a propósito!
A laura la conocí cuando estábamos, cada una, estudiando en nuestras respectivas universidades y éramos presidentas de las asociaciones pro-discapacitados de cada una de ellas. Un encuentro muy casual pero genial en Barcelona inició una amistad y una idea: encontrarnos gente de las dos entidades y otra de Girona. De este nuevo encuentro salieron las I jornadas de universitarios con discapacidad, que fueron en Alicante y tubieron muchísimo éxito.
No se han repetido, por desgracia, pero nuestros encuentros “no oficiales” se han ido repitiendo cada vez más, tanto en Barcelona como en Alicante. ¡y mañana nuevamente nos veremos! ¡ya tengo ganas!
Ella estará, como os decía, en la protesta que realizará la Asociació Catalana para la Integració del Cec (ACIC)
El domingo por la mañana en la estación de Sants. ¡queremos conseguir que RENFE implante sistemas de accesibilidad en sus máquinas expendedoras de billetes ya que actualmente son imposibles de utilizar para los ciegos! Además, esto todavía es más molesto si tenemos en cuenta que las máquinas tienen rotulación en Braille, que no es más que una forma de quedar bien, un elemento propagandístico de falsa accesibilidad ya que es necesario que se complemente con algo más (como por ejemplo la navegación con mensajes grabados con voz) para poder moverse por las opciones. ¿No os parece de cajón? Pués a RENFE no... Contesta a nuestras cartas que no piensa implantar ningún sistema más de accesibilidad, y a la par va quitando personal de taquillas y reduciendo horas de atención en muchas estaciones... Total, que pueden darse casos en que la persona ciega no pueda comprar su billete autónomamente y eso no puede ser.
¡La tecnología hoy día permite esta adaptación y mucho más! Lo demuestran, por ejemplo, las máquinas de los Ferrocarriles de la Generalitat.
Pués nada... no me enrollaré más... solo os invito a que si esto os parece tan injusto e ilógico como a nosotros pués nos acompañeis el domingo a las 10:15. Nos encontraremos en la salida de numancia de la parada de metro Sants estació de la l3. allí hemos quedado ya con muchos medios de comunicación para que esto se sepa y con gente tanto vidente como invidente, que dará apoyo a la iniciativa, sea de la asociación o no.
Nuestros lemas serán los siguientes:
“las máquinas de RENFE están fuera de servicio para las personas ciegas”
“¿Hasta cuando nos engañarán?”
“No es suficiente con el Braille, hacen falta más adaptaciones”.
¡Os espero allí! Y os invito a recordar aquella canción de Undrop que se llamaba... There is a train! Uuuuf ¡yo iba al instituto! Venga, que no podemos olvidarnos de la música aúnque estemos en lucha... jejejej... ¿Qué se habrá hecho de ese grupo? ¿Alguien lo sabe? Vamos a escucharla y hoy nos tomamos una Pepsy, por aquello del anuncio en el que salía la cancioncilla... ¡y eso que no me pagan por darles publicidad!
A laura la conocí cuando estábamos, cada una, estudiando en nuestras respectivas universidades y éramos presidentas de las asociaciones pro-discapacitados de cada una de ellas. Un encuentro muy casual pero genial en Barcelona inició una amistad y una idea: encontrarnos gente de las dos entidades y otra de Girona. De este nuevo encuentro salieron las I jornadas de universitarios con discapacidad, que fueron en Alicante y tubieron muchísimo éxito.
No se han repetido, por desgracia, pero nuestros encuentros “no oficiales” se han ido repitiendo cada vez más, tanto en Barcelona como en Alicante. ¡y mañana nuevamente nos veremos! ¡ya tengo ganas!
Ella estará, como os decía, en la protesta que realizará la Asociació Catalana para la Integració del Cec (ACIC)
El domingo por la mañana en la estación de Sants. ¡queremos conseguir que RENFE implante sistemas de accesibilidad en sus máquinas expendedoras de billetes ya que actualmente son imposibles de utilizar para los ciegos! Además, esto todavía es más molesto si tenemos en cuenta que las máquinas tienen rotulación en Braille, que no es más que una forma de quedar bien, un elemento propagandístico de falsa accesibilidad ya que es necesario que se complemente con algo más (como por ejemplo la navegación con mensajes grabados con voz) para poder moverse por las opciones. ¿No os parece de cajón? Pués a RENFE no... Contesta a nuestras cartas que no piensa implantar ningún sistema más de accesibilidad, y a la par va quitando personal de taquillas y reduciendo horas de atención en muchas estaciones... Total, que pueden darse casos en que la persona ciega no pueda comprar su billete autónomamente y eso no puede ser.
¡La tecnología hoy día permite esta adaptación y mucho más! Lo demuestran, por ejemplo, las máquinas de los Ferrocarriles de la Generalitat.
Pués nada... no me enrollaré más... solo os invito a que si esto os parece tan injusto e ilógico como a nosotros pués nos acompañeis el domingo a las 10:15. Nos encontraremos en la salida de numancia de la parada de metro Sants estació de la l3. allí hemos quedado ya con muchos medios de comunicación para que esto se sepa y con gente tanto vidente como invidente, que dará apoyo a la iniciativa, sea de la asociación o no.
Nuestros lemas serán los siguientes:
“las máquinas de RENFE están fuera de servicio para las personas ciegas”
“¿Hasta cuando nos engañarán?”
“No es suficiente con el Braille, hacen falta más adaptaciones”.
¡Os espero allí! Y os invito a recordar aquella canción de Undrop que se llamaba... There is a train! Uuuuf ¡yo iba al instituto! Venga, que no podemos olvidarnos de la música aúnque estemos en lucha... jejejej... ¿Qué se habrá hecho de ese grupo? ¿Alguien lo sabe? Vamos a escucharla y hoy nos tomamos una Pepsy, por aquello del anuncio en el que salía la cancioncilla... ¡y eso que no me pagan por darles publicidad!
martes, 23 de enero de 2007
Mal temps, males notícies
Avui el dia s’havia aixecat fred i ventós. Tot indicava que seria d’aquells dies que no vols sortir de casa per res del món, com si t’haguessis de protegir d’alguna cosa. Unsms curt i concís m’arribava només encendre el mòvil i així sabia que la Iaia rosita de la marta ens ha deixat. Hem volgut estar amb ella aquesta tarda i amb tota la família... Què més es pot fer? Els amics no estem només per anar a prendre cafès.
Paradoxes de la vida avui la abuela Juana fa anys. És curiós. Avui quan la trucava no he pogut evitar pensar en la Iaia Rosita de la marta i... bé... pensar en lo vulnerables que som en realitat.
Vull des d’aquí denunciar públicament com s’ha fet milions de cops a la uralita, perque, com deia la Marta en el seu nick del mesenger l’altra dia: “va crear molts llocs de treball però va deixar moltes morts anunciades!”. L’asbestosi ha afectat masa gent de la zona!
Entitats com l’Associació d’afectats per l’amiant lluiten per fer una mínima justícia. Des d’aquí vull que quedi constància, tot i que no serveixi de massa, que la gent sabem d’on ve tot això i quins en són els responsables.
Paradoxes de la vida avui la abuela Juana fa anys. És curiós. Avui quan la trucava no he pogut evitar pensar en la Iaia Rosita de la marta i... bé... pensar en lo vulnerables que som en realitat.
Vull des d’aquí denunciar públicament com s’ha fet milions de cops a la uralita, perque, com deia la Marta en el seu nick del mesenger l’altra dia: “va crear molts llocs de treball però va deixar moltes morts anunciades!”. L’asbestosi ha afectat masa gent de la zona!
Entitats com l’Associació d’afectats per l’amiant lluiten per fer una mínima justícia. Des d’aquí vull que quedi constància, tot i que no serveixi de massa, que la gent sabem d’on ve tot això i quins en són els responsables.
lunes, 22 de enero de 2007
¡No te vayas con la música a otra parte!
Cuando uno va a una cafetería quiere que todo sea perfecto: el café, un sitio agradable, un trato amable, buena música... todo tiene que ser perfecto para volver allí. Es por eso que como quiero que esteis agusto en este nuestro café he vuelto a revisar algunos posts para añadir algunas sorpresas. Sí, ahora sí que podemos tomar algo con la música de fondo que os prometí, y si soys de los que os gusta disfrutar de los videoclips, también podreis encontrarlos.¡aHora ya no tienes excusa para tomarte un cafelito conmigo!
Kiss the rain
Dilluns... quina mandra oi? Segur que a tots ens ha costat començar avui, i més amb el dia que fa, plujós i tonto. Normalment aquests dies em xafen bastant i no tinc massa ganes de fer res, però avui no ha estat així. No puc dir que hagi estat un dels meus dies més actius I positius però tampoc m’ha afectat massa aquest canvi de temps. Segurament el fet que vingui d’un cap de setmana tant complet com el que he tingut té molt a veure. La setmana s’encara d’una altra manera!
El divendres, com era d’esperar, l’obra de teatre Nanas para nenes malitos de l’Albert espinosa (per els qui no hi caigueu guionista de planta 4º, Va ser que nadie es perfecto, etc., etc., etc.), no em va decepcionar. Us la recomano. Es barregen l’humor i la reflexió de manera molt encertada. Després d’això, gairebé a les 12, una amburguesa boníssima ens esperava a la Gemma i a mi al bar del Centre cultural mentre venien l’ana, la jose, la Lourdes i el Sergio. I... quina va ser la notícia? Que l’ana ha trobat una nova feina! Genial! Tots molt contents i una excusa més per a fer un soparet el dissabte i un altre de més currat el 3 de febrer! Si és que tot s’ha de celebrar més d’un cop perque sigui vàlid!
El diumenge, tot i haver dormit poc i la situació surealista que em deixava sense transports públics per sortir d’aquesta magnífica vila on vivim, vaig poder arribar a La Pedrera i gaudir de la visita guiada a l’exposició de l’escultor Gargallo, que van fer novament amb molta cura i molt d’encert les amigues de Com Acces.
Fins el 28 encara hi és i de veritat que si teniu la possibilitat val molt la pena.
Després de la visita cultural, ja tocava el que toca els diumenges, i especialment si fa, com dic jo, dia de diumenge... Quin solet! En una terrassa tots fent el vermut l’estona va passar massa ràpid. Després alguns dinàvem i voltàbem per la poc atapeïda Barcelona, tot i que sembli mentida en època de rebaixes... Com es notava que era diumenge normal i els comerços no obrien!
La tarda prometia i com un diumenge com cal, no ens vem estar de berenar. Quin suïs mare meva! D’aquells que et permet allargar-lo mil hores i que et pringuen de nata fins dalt...
Suposo que tots aquests moments encara m’han deixat un cert gust dolç i per això... ja pot ploure ja!
Inclús la cançó que us vull deixar avui la menciona a la pluja, però l’utilitza per a enviar un missatge. “Kiss the rain”, sempre que em necessitis.
Escoltem a la Billie Myers (no, no és un noi, tot i que quan la sentis la primera vegada puguis dubtar...).
Fins el proper dia! No sé quan serà perque m’espera una setmana de lluita reivindicativa! Però això ja us ho explicaré amb calma. Ara, mentre plou, disfruteu d’aquest tema prenent-vos una bona tassa de xocolata calenta!
Artista: Billie Myers
Tema: Kiss the rain
Hello...
Can you hear me
Am I getting through to you
Hello...
Is it late there
Is there laughter on the line
Are you sure youre there alone
Cuz im
Trying to explain
Somethings wrong
You just dont sound the same
Why dont you
Why dont you
Go outside
Go outside
Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever Im gone too long
If your lips feel lonely and thirsty
Kiss the rain
And wait for the dawn
Keep in mind
Were under the same sky
And the nights
As empty for me as for you
If you feel
You cant wait till morning
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Hello...
Do you miss me
I hear you say you do
But not the way Im missing you
Whats new
Hows the weather
Is it stormy where you are
You sound so close but it feels like youre so far
Oh would it mean anything
If you knew
What Im left imagining
In my mind
My mind
Would you go
Would you go
Kiss the rain
As you fall
Over me
Think of me
Think of me
Think of me
Only me
Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever Im gone too long
If your lips
Feel hungry and tempted
Kiss the rain
And wait for the dawn
Keep in mind
Were under the same sky
And the nights
As empty for me as for you
If you feel you cant wait till morning
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
(kiss the rain)
(kiss the rain)
(kiss the rain)
Hello...
Can you hear me
Can you hear me
Can you hear me
El divendres, com era d’esperar, l’obra de teatre Nanas para nenes malitos de l’Albert espinosa (per els qui no hi caigueu guionista de planta 4º, Va ser que nadie es perfecto, etc., etc., etc.), no em va decepcionar. Us la recomano. Es barregen l’humor i la reflexió de manera molt encertada. Després d’això, gairebé a les 12, una amburguesa boníssima ens esperava a la Gemma i a mi al bar del Centre cultural mentre venien l’ana, la jose, la Lourdes i el Sergio. I... quina va ser la notícia? Que l’ana ha trobat una nova feina! Genial! Tots molt contents i una excusa més per a fer un soparet el dissabte i un altre de més currat el 3 de febrer! Si és que tot s’ha de celebrar més d’un cop perque sigui vàlid!
El diumenge, tot i haver dormit poc i la situació surealista que em deixava sense transports públics per sortir d’aquesta magnífica vila on vivim, vaig poder arribar a La Pedrera i gaudir de la visita guiada a l’exposició de l’escultor Gargallo, que van fer novament amb molta cura i molt d’encert les amigues de Com Acces.
Fins el 28 encara hi és i de veritat que si teniu la possibilitat val molt la pena.
Després de la visita cultural, ja tocava el que toca els diumenges, i especialment si fa, com dic jo, dia de diumenge... Quin solet! En una terrassa tots fent el vermut l’estona va passar massa ràpid. Després alguns dinàvem i voltàbem per la poc atapeïda Barcelona, tot i que sembli mentida en època de rebaixes... Com es notava que era diumenge normal i els comerços no obrien!
La tarda prometia i com un diumenge com cal, no ens vem estar de berenar. Quin suïs mare meva! D’aquells que et permet allargar-lo mil hores i que et pringuen de nata fins dalt...
Suposo que tots aquests moments encara m’han deixat un cert gust dolç i per això... ja pot ploure ja!
Inclús la cançó que us vull deixar avui la menciona a la pluja, però l’utilitza per a enviar un missatge. “Kiss the rain”, sempre que em necessitis.
Escoltem a la Billie Myers (no, no és un noi, tot i que quan la sentis la primera vegada puguis dubtar...).
Fins el proper dia! No sé quan serà perque m’espera una setmana de lluita reivindicativa! Però això ja us ho explicaré amb calma. Ara, mentre plou, disfruteu d’aquest tema prenent-vos una bona tassa de xocolata calenta!
Artista: Billie Myers
Tema: Kiss the rain
Hello...
Can you hear me
Am I getting through to you
Hello...
Is it late there
Is there laughter on the line
Are you sure youre there alone
Cuz im
Trying to explain
Somethings wrong
You just dont sound the same
Why dont you
Why dont you
Go outside
Go outside
Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever Im gone too long
If your lips feel lonely and thirsty
Kiss the rain
And wait for the dawn
Keep in mind
Were under the same sky
And the nights
As empty for me as for you
If you feel
You cant wait till morning
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Hello...
Do you miss me
I hear you say you do
But not the way Im missing you
Whats new
Hows the weather
Is it stormy where you are
You sound so close but it feels like youre so far
Oh would it mean anything
If you knew
What Im left imagining
In my mind
My mind
Would you go
Would you go
Kiss the rain
As you fall
Over me
Think of me
Think of me
Think of me
Only me
Kiss the rain
Whenever you need me
Kiss the rain
Whenever Im gone too long
If your lips
Feel hungry and tempted
Kiss the rain
And wait for the dawn
Keep in mind
Were under the same sky
And the nights
As empty for me as for you
If you feel you cant wait till morning
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
Kiss the rain
(kiss the rain)
(kiss the rain)
(kiss the rain)
Hello...
Can you hear me
Can you hear me
Can you hear me
Suscribirse a:
Entradas (Atom)